Δευτέρα, 4 Μαρτίου 2013

Βέλιμπορ Βάσοβιτς, μαχητής μέσα κι έξω από τα γήπεδα!


Οι φίλοι του Παναθηναϊκού τον ξέρουν καλά. Είναι ο ποδοσφαιριστής που σηκώνει πρώτος το 1971 στο Γουέμπλεϊ το τρόπαιο του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, αυτό που είχε χάσει λίγο νωρίτερα μέσα στο γήπεδο η ομάδα τους. Ήταν ο αρχηγός του Άγιαξ και δίπλα του υπήρχαν παικταράδες με πρώτο και καλύτερο τον Γιόχαν Κρόιφ.

Οι υπόλοιποι τον γνώρισαν πολύ αργότερα ως προπονητή του Εθνικού το 1983. Εδώ το πέρασμά του ήταν μικρό. Κι ασήμαντο για το βάρος του ονόματός του.

Ο Βάσοβιτς ήταν γεννημένος για αρχηγός.

Μόνο και μόνο το γεγονός ότι ήταν ο πρώτος ξένος παίκτης στην ιστορία του Άγιαξ, ότι τον επέλεξε ο Ρίνους Μίχελς και τον έκανε αρχηγό σε μια ομάδα που υπήρχαν ο Κρόιφ, ο Νέεσκενς και τόσοι άλλοι λέει πολλά.

Ο Μίχελς ήταν αυτός που τον έκανε από ένα καλό μέσος, κορυφαίο αμυντικό σε μια ομάδα που δεν υπήρχαν σταθερές θέσεις. Στήριζε την επιτυχία της στη δυνατότητα των παικτών της να μετακινούνται διαρκώς μέσα στο γήπεδο.

Βέβαια ο Ολλανδός τεχνικός δεν πήρε ένα τυχαίο παίκτη. Πήρε αυτόν που είχε συνδέσει το όνομά του με τη λέξη «πρωτάθλημα» στη Γιουγκοσλαβία. Είχε κερδίσει πέντε στη σειρά, τα τέσσερα με τη Παρτιζάν και το ένα με τον Αστέρα στον οποίο είχε παίξει τη περίοδο 1963-64, πριν επιστρέψει στη παλιά του ομάδα για να ξαναπάρει το πρωτάθλημα!

Στα πέντε χρόνια που πέρασε στον Άγιαξ (1966-71) ανέλαβε να κάνει ομάδα τη παρέα των πιτσιρικάδων που έπαιζαν. Κι όταν πια αυτή η παρέα έγινε Πρωταθλήτρια Ευρώπης, το 1971 με αντίπαλο τον Παναθηναϊκός, αυτός αποσύρθηκε από το προσκήνιο. Έκλεισε τη καριέρα του σηκώνοντας το Κύπελλο Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ. Τι άλλο να ήθελε ένας Βαλκάνιος ποδοσφαιριστής;

Μέσα κι έξω από το γήπεδο ήταν πεισματάρης και μαχητής. Είχε άσθμα κι όμως διάλεξε να πάει στην υγρή Ολλανδία για να παίξει ποδόσφαιρο επιβαρύνοντας την υγεία του.

Ήταν  από τους πιο σκληρούς πολέμιους της Γιουγκοσλαβικής ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας και του προέδρου της Μίλαν Μίλιανιτς. Πέντε μέρες μετά την ανατροπή του Μιλόσεβιτς μαζί με δέκα σωματώδεις τύπους εισέβαλε στα γραφεία της ομοσπονδίας κι άρχισε να ψάχνει τα αρχεία της αναζητώντας επιβαρυντικά στοιχεία για τους υπευθύνους της
Τελικά τον πρόδωσε η καρδιά του. Ήταν 4 Μαρτίου 2002.

Ο Βέλιμπορ Βάσοβιτς σε αριθμούς
Γεννήθηκε: 3 Οκτωβρίου 1939 στο Ποζάρεβατς
Πέθανε: 4 Μαρτίου 2002 στο Βελιγράδι
Θέση: Λίμπερο
Ύψος: 1μ80
Συμμετοχές στην εθνική: 32
Γκολ με την εθνική: 10
Πρώτο ματς: 18 Ιουνίου 1961 με Μαρόκο 3-2 στο Βελιγράδι
Τελευταίο ματς: 27 Ιουνίου 1966 με Σουηδία 1-1 στο Μάλμε
Ομάδες (ως ποδοσφαιριστής)
1958-63: Παρτιζάν
1963-64: Ερυθρός Αστέρας Βελιγραδίου
1964-66 Παρτιζάν
1966-71: Αγιαξ
Τίτλοι (ως ποδοσφαιριστής)
Κύπελλο Πρωταθλητριών 1: 1971
Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας 5: 1961,62,63,64,65
Πρωτάθλημα Ολλανδίας 3: 1967,68,70
Κύπελλο Ολλανδίας 3: 1967,70,71
Ομάδες (ως προπονητής)
1971-73: Παρτιζάν
1975: Προλετέρ Βελιγραδίου
1975-76: Ανγκερς
1976-77: Παρί Σαν Ζερμέν
1978-79: Παρί Σαν Ζερμέν
1982-83: Ζάμαλεκ
1983: Εθνικός Πειραιά
1986-88: Ρεντ Σταρ
1989: Μπελινζόνα
Τίτλοι (ως προπονητής)
Πρωτάθλημα Γιουγκοσλαβίας 1: 1988

Κυριακή, 3 Μαρτίου 2013

Ναντόρ Χιντεγκούτι, ο σέντερ φορ που δεν θα ξεχάσουν ποτέ οι Άγγλοι


 
Έμαθε ποδόσφαιρο στους δρόμους της Βουδαπέστης. Γρήγορα ξεχώρισε από τους συνομηλίκους του. Αυτό το περίμεναν όλοι. Αυτό που δεν περίμεναν όμως ήταν να γίνει ένας από τους μεγαλύτερους σέντερ φορ όλων των εποχών.
Κι όχι μόνο αυτό. Σε μια εποχή που τα πάντα άλλαζαν γύρω του, αυτός έμεινε πιστός στην ομάδα που τον κέρδισε το 1945, στην ΜΤΚ της Βουδαπέστης. Εκεί κρέμασε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια το 1958.
Μόνο που και η ιστορία της ΜΤΚ έχει ενδιαφέρον. Ανοίγουμε παρένθεση. Η ΜΤΚ ήταν ομάδα της αριστοκρατίας της Βουδαπέστης. Το 1945 αυτό ήταν κακό.
Είχε επικρατήσει ο κομμουνισμός και οι αριστοκράτες ήταν υπό διωγμό. Μαζι με αυτούς στην ομάδα είχε προσχωρήσει και η Εβραϊκή παροικία της πόλης. Όσοι γλύτωσαν από τον Χίτλερ τη βρήκαν από το νέο καθεστώς. Αυτά ήταν τα δύο μειονεκτήματα της ΜΤΚ που άλλαξε τρία ονόματα για να μη θυμίζει σε τίποτα την παλιά ομάδα.
Ο κόσμος όμως δεν μπορούσε να δεθεί με τα νέα ονόματα. Κι όπως έγινε και με τη Ντιναμό Ζάκρεμπ στη δεκαετία του ’90 στη Κροατία το παλιό όνομα επανήλθε. Στο μεταξύ η ομάδα είχε περάσει στα χέρια της Ουγγρικής μυστικής αστυνομίας. Έγινε η ομάδα της, αλλά ποτέ δεν έγινε ανταγωνιστική της Χόνβεντ που ανήκε στον στρατό.
Ο Χιντεγκούτι λοιπόν έμεινε πιστός στην ομάδα του, αλλά στα… χαρτιά φαίνεται να έχει παίξει και στις Τεξτίλες, Μπάστιας και Βόρος Λόμποκο, όπως ήταν τα ονόματα που άλλαξε. Μπορεί να έπαιξε νωρίς στην εθνική, αλλά στη συνέχεια ξεχάστηκε στις κλήσεις. Χρειάστηκε η συμμετοχή του στην Ολυμπιακή ομάδα το 1952 και το χρυσό μετάλλιο για να επιστρέψει στην «χρυσή ομάδα» που έχτιζε τότε η Ουγγαρία.
Το 1953 πέτυχε τρία γκολ στο μυθικό 6-3 των «μαγυάρων» στο Γουέμπλεϊ βάζοντας τέλος στη ποδοσφαιρική αλαζονία των Άγγλων. Όλοι ασχολήθηκαν μαζί του και μπήκε στο πάνθεον των μεγάλων.
Μαζί με τους Πούσκας και Κότσις συγκρότησαν μιά φοβερή επιθετική τριάδα ικανή να διασπάσει κάθε άμυνα. Ένας δεξιοτέχνης, με ουσία στο παιχνίδι του.
Πήρε μέρος στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954 κι ήταν από τους ελάχιστους που δεν ξενητεύτηκαν μετά την έκρηξη της Ουγγρικής επανάστασης το 1956. Ίσως ήταν μεγάλος ήδη. Δύο χρόνια μετά σταμάτησε το ποδόσφαιρο σε ηλικία 36 χρόνων.
Έγινε προπονητής και με τη Φιορεντίνα κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων το 1961. Η Αιγυπτική Αλ Αχλί ήταν μια καλή ευκαιρία να μένει στο εξωτερικό και να απολαμβάνει κάποια από τα αγαθά του δυτικού τρόπου ζωής. Αντιμετώπισε προβλήματα στη καρδιά και ταλαιπωρήθηκε τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

O Νάντορ
Χιντεγκούτι
σε αριθμούς
Πλήρες όνομα: Nándor Hidegkuti
Γεννήθηκε: 3 Μαρτίου 1922 στη Βουδαπέστη
Πέθανε: 14 Φεβρουαρίου 2002 στη Βουδαπέστη
Εθνικότητα: Ούγγρος
Θέση: Σέντερ φορ
Ομάδες
1942-45: Εκεκτράνος
1945-58: ΜΤΚ Βουδαπέστης
Τίτλοι
Πρωτάθλημα Ουγγαρίας 3: 1951,53,58
Κύπελλο Ουγγαρίας 1: 1952
Συμμετοχές στην εθνική Ουγγαρίας: 69
Γκολ με την εθνική Ουγγαρίας: 39
Πρώτο ματς με την εθνική Ουγγαρίας: 30 Σεπτεμβρίου 1945 με Ρουμανία 7-2 στη Βουδαπέστη
Τελευταίο ματς: 15 Ιουνίου 1958 με Μεξικό 4-0 στο Σαντιβίγκεν της Σουηδίας
Οι αγώνες και τα γκολ του με την εθνική Ουγγαρίας
Τίτλοι
Ολυμπιακό Τουρνουά 1: 1952
Συμμετοχές σε Μουντιάλ
1954 (2η): 4 αγώνες, 4 γκολ
1958 (10η): 2 αγώνες
Συμμετοχές σε Ολυμπιακό Τουρνουά
1952 (1η): 3 αγώνες, ένα γκολ
Καριέρα ως προπονητής
1959-60: ΜΤΚ
1960-62: Φιορεντίνα
1962-63: Μάντοβα
1963-65: Γκιόρι Έτο
1966: Ταταμπάνια
1967-68: ΜΤΚ
1968-71: Σπάρτακους Βουδαπέστης
1972: Σταλ
1973: Εργκι Ντόρσα
1973-80: Αλ Αχλί
1983-85: Αλ Αχλί

Ζίκο: Ο «λευκός Πελέ» έμεινε χωρίς τίτλο!


Αν έπρεπε ένας ποδοσφαιριστής να κάνει διάλεξη για την ατυχία η καλύτερη επιλογή θα ήταν ο Ζίκο. Πολύ μεγάλος ποδοσφαιριστής - «λευκό Πελέ» τον ονόμασαν κάποιοι - που όμως στην καριέρα του δεν κέρδισε τους τίτλους που άξιζε. Μέλος της μεγάλης Βραζιλίας του 1982 που όμως δεν κατέκτησε το Κύπελλο, αλλά και μέλος στο «καμπιονάτο» μιας μικρομεσαίας ομάδας. Ο Ζίκο δεν ήταν Μαραντόνα να σηκώσει στις πλάτες του μια ολόκληρη ομάδα, αλλά είχε πολλά από τα χαρίσματα του «Ντιεγκίτο» κι ακόμη περισσότερα κι ελάχιστα ελαττώματα.

Γρήγορος, με άψογο κοντρόλ, συνεχή κίνηση μέσα στο γήπεδο, αλλά και καθόλου εγωιστής έξω από αυτό.

Όλη του η οικογένεια είχε σχέση με το ποδόσφαιρο. Ο πατέρας του έπαιζε τερματοφύλακας. Τα τρία αδέλφια του επαγγελματίες ποδοσφαιριστές κι αυτοί!

Στα 15 χρόνια του πήγε στη Φλαμένγκο κι ο Παραγουανός προπονητής της Φλέϊτας Σόλιχ διέγνωσε το ταλέντο του. Τον χρησιμοποίησε στην βασική ενδεκάδα σε 15 αγώνες κι ο Ζίκο κατάφερε να σημειώσει δύο γκολ από εξαιρετικά δύσκολη θέση.

Η αποτυχία της Βραζιλίας στο Μουντιάλ του 1974 υποχρέωσε τους υπεύθυνους να αναζητήσουν ένα ποδοσφαιριστή που θα κινείται στη γραμμή μεταξύ μεσαίας περιοχής και επίθεσης. Ήθελαν ένα παίκτη να δημιουργεί, αλλά και να σκοράρει.

Ο Κλαούντιο Κουτίνιο, το 1978, εμπιστεύτηκε στο Ζίκο αυτό το ρόλο, αλλά τίποτα δεν πήγε καλά. Ο Ζίκο ήταν τραυματίας, αλλά και ο ρόλος του τελείως διαφοετικός από αυτόν που είχε στην Φλαμένγκο. Στο πρώτο ματς με τη Σουηδία κι ενώ το σκορ ήταν 1-1 πέτυχε γκολ στις καθυστερήσεις, αλλά ο Ουαλός διαιτητής Κλάϊβ Τόμας υποστήριξε ότι πριν μπει η μπάλα στα δίχτυα είχε σφυρίξει τη λήξη. Στο 0-0 με την Ισπανία ο Ζίκο έγινε αλλαγή στο 83ο λεπτό και τη νίκη επί της Αυστρίας την είδε από τον πάγκο.
Στο ματς με το Περού στην δεύτερη φάση μπήκε μόλις κέρδισε η Βραζιλία το πέναλτι στο 70ό λεπτό που απέφερε το τρίτο γκολ στη «σελασάο», αλλά και στο επόμενο ματς με την Αργεντινή (0-0) μπήκε στο 68ο λεπτό. Με την Πολωνία ξεκίνησε βασικός, αλλά μόλις στο 7ο λεπτό έφυγε τραυματίας δίνοντας τη θέση του στον Μεντόζα.

Το 1982 η Βραζιλία προδώθηκε από τον τερματοφύλακα της τον Βαλντίρ Πέρεζ, ενώ αποκλείστηκε από τον Ρόσι και την Ιταλία. Ο Ζίκο όμως έδειξε δείγματα της μεγάλης του κλάσης.

Το 1983 η Ουντινέζε πόνταρε στην άψογη τεχνική του. Πλήρωσε πολλά λεφτά για την εποχή και την πρώτη κιόλας σεζόν αναδείχτηκε πρώτος σκόρερ με 19 γκολ. Νέοι τραυματισμοί όμως δεν του επέτρεψαν την εξέλιξη που όλοι προσδοκούσαν.

Επέστρεψε στη Φλαμένγκο όπου και έκλεισε τη καριέρα του με πολλά προβλήματα τραυματισμών.

Όλες αυτές οι ατυχίες δεν τον εμπόδισαν να πετύχει 728 γκολ σε 1.044 αγώνες από το 1968 έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90, ενώ τρεις χρονιές (1977, 81, 82) ανακηρύχτηκε καλύτερος παίκτης στη Ν.Αμερική.

Παντρεύτηκε την πρώτη του αγάπη, τη Σάντρα κι ίδρυσε ομάδα, την Ζίκο Φουτμπολ Κλαμπ που αγωνίζεται στις μικρές κατηγορίες του πρωταθλήματος στο Ρίο.

 

Ο… προπονητής Ζίκο

Όπως συχνά συμβαίνει στους μεγάλους ποδοσφαιριστές δεν κατάφερε να γίνει μεγάλος προπονητής. Η καριέρα του ξεκίνησε με ελπίδες και τίτλους στην Ιαπωνία και γενικά στην Ασία. Όταν όμως άρχισαν τα… δύσκολα φάνηκε ανεπαρκείς. Στην Τουρκία αρχικά και στην Ελλάδα στη συνέχεια δημιούργησε περισσότερα προβλήματα απ’ ότι έλυσε. Έξυπνος άνθρωπος, όπως είναι, προτίμησε και πάλι τη σιγουριά της Ασίας. Πήγε στο Ουζμπεκιστάν και στη συνέχεια στην εθνική Ιράκ

 

Ο Ζίκο σε αριθμούς

Πλήρες όνομα: Arthur Antunes Coimbra
Υψος: 1.73μ.
Βάρος: 71 κ.
Διεθνής: 72 (περίοδος 1976-88)
Γκολ: 52
Ομάδες ως ποδοσφαιριστής
1972-83:  Φλαμένγκο
 1983-85: Ουντινέζε (Ιταλία)
1985-89  Φλαμένγκο
1991-94, Κασίμα Αντλερς (Ιαπωνία)
Τίτλοι ως ποδοσφαιριστής
Διηπειρωτικό 1:  1981 (Φλαμένγκο)
Κόπα Λιμπερταδόρες 1: 1981 (Φλαμένγκο)
Πρωτάθλημα Καριόκα 5: 1974, 1978, 1979, 1981, 1986 (Φλαμένγκο)
Πρωτάθλημα Βραζιλίας 4 1980, 1982, 1983, 1987 (Φλαμένγκο).

Συμμετοχές σε Μουντιάλ

1978 (3η):6 αγώνες, 1 γκολ
1982 (5η): 5 αγώνες, 4 γκολ
1986 (5η): 3 αγώνες
Ομάδες ως προπονητής
1999: Κασίμα Αντλες
2000-02: Σέντρο ντε Φουτμπόλ Ζίκο
2002-06: εθνική Ιαπωνίας
2006-08: Φενερμπαχτσέ
2008: Μπουντγιοντκορ
2009: ΤΣΣΚΑ Μόσχας
2009-10: Ολυμπιακός
2011-12: εθνική Ιράκ
Τίτλοι ως προπονητής
Κύπελλο Ασίας 1: 2004
Πρωτάθλημα Τουρκίας 1: 2007
Σούπερ Καπ Τουρκίας 1: 2007
Κύπελλο Ουζμπεκιστάν 1: 2008
Πρωτάθλημα Ουζμπεκιστάν 1: 2008
Σούπερ Καπ Ρωσίας 1: 2009
Κύπελλο Ρωσίας 1: 2009

 

Σάββατο, 2 Μαρτίου 2013

Αριστείδης Καμάρας: Προηγήθηκε της εποχής του


Στην εποχή του ήταν ο μοντέρνος αμυντικός. Αυτός που ήξερε να παίζει σε όλες τις θέσεις της άμυνας και να προωθείται. Τα γκολ του σχετικά λίγα, αλλά καθοριστικά.

Ξεκίνησε ως ενδιάμεσος, αλλά ο Τζίνα Σιμονόφσκι στον Απόλλωνα διέκρινε την ψυχραιμία και την ετοιμότητά του. Τον πέρασε στα πλάγια της άμυνας κι αργότερα τον έκανε σέντερ μπακ. Ο Παναθηναϊκός το 1961 έδωσε ένα ιδιαίτερα σεβαστό για την εποχή εκείνη ποσό (1,5 εκ.δρχ) για να τον αποσπάσει από την ΑΕΚ. Στον Παναθηναϊκό μαζί με τον Φραγκίσκο Σούρπη αποτέλεσαν ένα αξιόπιστο δίδυμο.

Από τα σημαντικά του ρεκόρ οι 124 συνεχόμενες παρουσίες σε αγώνες πρωταθλήματος (20 Μαίου 1962 έως 19 Ιουνίου 1966).

Εγινε ιδιαίτερα αγαπητός και μαζί με την αγάπη του για το ποδόσφαιρο μοιράστηκε και την έφεση για τη νομική. Το 1963 ήταν ήδη δικηγόρος επάγγελμα που άσκησε με επιτυχία στην Alpha Bank μέχρι πριν λίγα χρόνια.

 Ενας σοβαρός τραυματισμός σε φιλικό αγώνα με την Χέρτα έγινε η αιτία να σταματήσει το ποδόσφαιρο ήταν ήδη 34 χρόνων. Ο αδελφός του Γιώργος Καμάρας έμεινε πιστός στον Απόλλωνα. Υπήρξε σπουδαίος σέντερ φορ, αλλά η τύχη του έπαιξε άσχημο παιχνίδι. Χάθηκε πριν λίγα χρόνια.

 

Info

Τον ανακάλυψε ο Νίκος Αγαλίδης να παίζει μπάλα σε μιά αλάνα. Αν κι ο αδελφός του ήταν ποδοσφαιριστής η οικογένειά του είχε σοβαρές αντιρρήσεις να ασχοληθεί με το ποδόσφαιρο. Ήθελε να τον καμαρώσει επιστήμονα. Πέτυχε και στα δύο!

 

One moment in time

«Το γκολ του Καμάρα, το γκολ του Αριστείδη του Καμάρα...» Η φωνή του Γιάννη Διακογιάννη δίνει το μέγεθος του επιτεύγματος. Είναι η στιγμή του τρίτου γκολ του Παναθηναϊκού στη ρεβάνς της Αθήνας με τον Ερυθρό Αστέρα. Ενα γκολ που έστειλε τους «πράσινους» στον τελικό του Γουέμπλεϊ. Ενα άλλο δικό του γκολ στο 4-1 στο Βελιγράδι είχε κρατήσει ζωντανές τις ελπίδες για τη ρεβάνς. Δύο στιγμές, μιά μεγάλη πρόκριση...

 
 

Ο Καμάρας σε αριθμούς

Γεννήθηκε: 2 Μαρτίου 1939
Θέση: Αμυντικός
Ομάδες
1954-61: Απόλλων Σμύρνης (            55 αγώνες, 2 γκολ)
1961-73: Παναθηναϊκός (303 αγώνες, 15 γκολ)
Συμμετοχές στην εθνική: 30 (περίοδος 1960-71)
Τίτλοι
Πρωταθλήματα: 6
Κύπελλα: 2

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Στάνλεϊ Μάθιους, ο άνθρωπος που σταμάτησε τον χρόνο

 

Σε ποια ηλικία ένας ποδοσφαιριστής θεωρείται βετεράνος; Ο Στάνλεϊ Μάθιους διέψευσε τους ειδικούς. Στα 43 του χρόνια έπαιζε στην εθνική Αγγλίας και στα 50 του αγωνιζόταν στο πρωτάθλημα της Α’ κατηγορίας στην Αγγλία.
Στα 14 του χρόνια πέρασε το κατώφλι της Στόουκ Σίτι, της ομάδας που λάτρεψε και τρία χρόνια αργότερα έγινε βασικός. Αυτά ήταν τα καλά. Η αγωνιστική του δράση ήταν τα χρόνια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Τα πιο παραγωγικά χρόνια του δεν έπαιξε ποδόσφαιρο, αλλά στρατεύτηκε όπως και οι περισσότεροι συμπατριώτες του. Η αποχώρηση της Βρετανίας από τη ΦΙΦΑ (1928-46) του στέρησε τη δυνατότητα να παίξει σε ένα παγκόσμιο κύπελλο στα χρόνια πριν τον πόλεμο.

Το μνημείο που στήθηκε στη μνήμη του προσπαθεί ν' αναπαραστήσει
τη θρυλική του ντρίπλα
Το 1950, στα 35 του χρόνια, πήρε μέρος στο Μουντιάλ της Βραζιλίας, αλλά εκεί τα «λιοντάρια» έχασαν από τις ΗΠΑ με 1-0. Το 1956 όταν ήταν ήδη 41 χρόνων ψηφίστηκε κορυφαίος Ευρωπαίος ποδοσφαιριστής. Η επιλογή του να παίξει στη Στόουκ και στη Μπλάκπουλ του στέρησε τη χαρά ενός πρωταθλήματος. Παρηγοριά του το Κύπελλο Αγγλίας το 1953. Ονομάστηκε «βασιλιάς της ντρίπλας» ή απλά μάγος. Έπαιζε δεξί εξτρέμ και μπορούσε να τρέχει αδιάκοπα για 90 λεπτά.
Στο Χάνλεϊ του Στόουκ ον Τρεντ το όνομα Μάθιους δεν ήταν άγνωστο πριν ο Στάνλεϊ γίνει διάσημος. Ο πατέρας του Τζακ ήταν μποξέρ με αξιόλογες επιτυχίες σε τοπικό επίπεδο. Είχε τρεις γιούς, Στάνλεϊ ήταν ο τρίτος, και φρόντισε από νωρίς να τους μεταδώσει το αθλητικό πνεύμα. Ο Στάνλεϊ ήταν ανυπόμονος. Ως δεξί εξτρέμ έδειξε δείγματα του ταλέντου του πολύ νωρίς.
Το 1932 ήταν μόλις 17 χρόνων όταν υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο και δύο χρόνια μετά φορούσε τη φανέλα της εθνικής Αγγλίας στους άνδρες.
Το 1938 ωρίμασε μέσα του η ιδέα της μεταγραφής. Το ποδόσφαιρο ήδη ήταν επαγγελματικό, αλλά οι οπαδοί της Στόουκ δεν είχαν την ίδια άποψη για την εισβολή των χρημάτων. Κι όταν εκδήλωσε την επιθυμία να φύγει 3.000 άνθρωποι έκαναν διαδήλωση ζητώντας την παραμονή του στην ομάδα. Κι επειδή «φωνή λαού, οργή θεού», ο Στάνλεϊ ανέβαλε τα σχέδιά του για το μέλλον.
Στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στην αεροπορία (RAF) κι όταν ο πόλεμος τελείωσε όλοι πίστευαν ότι θα ήταν ένα ακόμα «χαμένο ταλέντο» του ποδοσφαίρου, θύμα του πολέμου. Ήταν 32 χρόνων. Κι όμως τότε, το 1947 υπέγραψε στη Μπλάκπουλ αντί 11.500 λιρών, ποσό εξαιρετικά υψηλό για την εποχή.
Στη νέα του ομάδα βρήκε τον Σταν Μόρτενσεν με τον οποίο συνεργάστηκε άψογα και το 1953 πανηγύρισαν το Κύπελλο Αγγλίας (4-3 τη Μπόλτον), τον μοναδικό τίτλο που κέρδισε στην καριέρα του.
Ο τελικός αυτός έχει μπόλικο παρασκήνιο. Στα βιβλία της στατιστικής αναφέρεται το «χατ τρικ» του Μόρτενσεν, αλλά στη μνήμη όσων είδαν τον τελικό και στα ρεπορτάζ των εφημερίδων τα εύσημα απονέμονται στον Μάθιους ο οποίος με τις ντρίπλες του κατάφερε σε μισή ώρα αγώνα να «γυρίσει» το σκορ από 1-3 σε 4-3!
Στην εθνική ομάδα έχει ένα ρεκόρ που δύσκολα θα καταρριφθεί. Αγωνίστηκε σ’ αυτήν για 23 ολόκληρα χρόνια. Κι όταν φόρεσε τη φανέλα της για τελευταία φορά, στη Κοπενχάγη στις 15 Μαίου 1957 ήταν ήδη 42 χρόνων!
Το 1961 επέστρεψε στην Στόουκ. Έκλεινε τα 46 χρόνια του και ένα χρόνο αργότερα πανηγύρισε μαζί της την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Β’ κατηγορίας. Πότε τελικά θα σταματούσε αυτός ο άνθρωπος;
Η «μεγάλη ώρα» ήρθε στις 6 Φεβρουαρίου, πέντε μέρες μετά τα γενέθλιά του. Είχε κλείσει μισό αιώνα ζωής, είχε μείνει μακριά από τα γήπεδα για ένα, περίπου χρόνια, εξαιτίας ενός τραυματισμού στο γόνατο κι ήδη είχε χριστεί sir από την βασίλισσα! Το παράπονό του; Ότι σταμάτησε νωρίς το ποδόσφαιρο από το πρόβλημα του τραυματισμού! Ποτέ όμως δεν είναι αργά. Με το που σταμάτησε το ποδόσφαιρο έγινε προπονητής στην Πόρτ Βέϊλ. Τρία χρόνια μετά, το 1968 αναγκάστηκε να φύγει. Ο σύλλογος είχε μπει σε περιπέτειες εξ αιτίας της φοροδιαφυγής. Έδινε «μαύρα λεφτά» στους παίκτες. Επόμενος σταθμός η Χιμπέριαν Μάλτας. Εκεί ανέλαβε προπονητής, αλλά και παίκτης. Συχνά όταν η ομάδα δεν πήγαινε καλά, αντί να κάθεται στο πάγκο και να δίνει εντολές έμπαινε μέσα κι έπαιξε!
Info
• Οι αριθμοί του Μάθιους προκαλούν δέος: 886 επίσημοι αγώνες και 95 γκολ. Τα 701 από αυτά στο Αγγλικό πρωτάθλημα κι άλλα 86 στο Κύπελλο.
• Τον Απρίλιο του 1965 η Στόουκ διοργάνωσε αγώνα για να τον τιμήσει. Αντίπαλος η Μικτή Κόσμου. Παίκτες όπως οι Γιασίν, Μάζοπουστ, Πούσκας, Ντι Στέφανο έδωσαν το παρόν και 35.000 θεατές στο «Βικτόρια Γκράουντ» δεν σταμάτησαν να τον χειροκροτούν.
• Στη κηδεία του, στη γενέτειρά του συγκεντρώθηκαν 100.000 θαυμαστές του.

One moment in time Στις 6 Φεβρουάριο 1965 είχε κλείσει ήδη μισό αιώνα ζωής όταν αποχαιρέτησε τα γήπεδα παίζοντας με την αγαπημένη του Στόουκ Σίτι. Έγινε ο γηραιότερος ποδοσφαιριστής που πήρε μέρος σε αγώνα του αγγλικού πρωταθλήματος και λίγο νωρίτερα η Βασίλισσα Ελισάβετ τον είχε ονομάσει «σερ» για τις υπηρεσίες του στην πατρίδα. Ήταν ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κέρδισε αυτό τον τίτλο και είναι ο μόνος που ως σερ έπαιζε ακόμη ποδόσφαιρο!
Ξέρετε ότι… Η 1η Φεβρουαρίου είναι «μέρα σερ Στάνλεϊ Μάθιους» στην Αγγλία; Όλοι φορούν το νούμερο επτά, τον αριθμό του Μάθιους και συγκεντρώνουν χρήματα για το ίδρυμα που έχει δημιουργήσει και στόχο να δίνει στα παιδιά με αναπηρίες αθλητικές ευκαιρίες.

Ο Στάνλεϊ Μάθιους
σε αριθμούς
Πλήρες όνομα: Sir Stanley Matthews
Γεννήθηκε: 1η Φεβρουαρίου 1915 στο Χάνλεϊ
Πέθανε: 23 Φεβρουαρίου 2000 (85 χρ.) στο Στόουκ ον Τρεντ
Εθνικότητα: Άγγλος
Θέση: Δεξιός ακραίος κυνηγός
Ομάδες
1931-42: Στόουκ Σίτι
1947-61: Μπλάκπουλ
1961-65: Στόουκ Σίτι
Τίτλοι
Κύπελλο Αγγλίας 1:1953 (Μπλάκπουλ)
Χρυσή μπάλα 1: 1956
Συμμετοχή στην εθνική Αγγλίας: 54
Γκολ με την εθνική: 11
Πρώτο ματς: 29 Σεπτεμβρίου 1934 με Ουαλία 4-0 στο Κάρντιφ
Τελευταίο ματς: 15 Μαΐου 1957 με τη Δανία 4-1 στη Κοπεγχάγη
Συμμετοχές στο Μουντιάλ
1950 (8η): 1 αγώνας 1954 (7η): 2 αγώνες
Η καριέρα του ως προπονητής
1965-68 Πόρτ Βέϊλ
1968-70 Χιμπέριανς Μάλτας
1970-75 Ομάδες στη Μάλτα
1975-81 Σοβέτο (Ν.Αφρική), ομάδες στον Καναδά


Οι αγώνες του χρονιά με χρονιά
Σεζόν Ομάδα Κατ Πρωτ Κύπ
Συμ/Γκολ Συμ/Γκολ
1931-32 Στόουκ Σίτι Β' 2/-
1932-33 Β' 15/1
1933-34 Α' 29/11 4/4
1934-35 Α' 36/10 1/1
1935-36 Α' 40/10 5/0
1936-37 Α' 40/7 2/0
1937-38 Α' 38/6 3/0
1938-39 Α' 36/2 2/0
1939-40 Α' 3/0 0/0
1945-46 Α' 0/0 8/0
1946-47 Α' 20/4 5/1
1947-48 Μπλάκπουλ Α' 35/1 6/1
1948-49 Α' 26/3 3/0
1949-50 Α' 31/0 3/0
1950-51 Α' 38/0 8/0
1951-52 Α' 19/1 1/0
1952-53 Α' 24/4 7/1
1953-54 Α' 32/2 7/0
1954-55 Α' 33/1 1/0
1955-56 Α' 36/3 1/0
1956-57 Α' 24/2 4/0
1957-58 Α' 30/0 1/0
1958-59 Α' 19/0 6/0
1959-60 Α' 15/0 0/0
1960-61 Α' 27/0 1/0
1961-62 Α' 2/0 0/0
1961-62 Στόουκ Σίτι Β' 18/2 3/1
1962-63 Β' 31/1 0/0
1963-64 Α' 9/0 4/1
1964-65 Α' 1/0 0/0
ΣΥΝΟΛΟ 709/71 86/10

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

Ρικάρντο Μποκίνι, ήρωας στη Νότια Αμερική, περίπου άγνωστος στην Ευρώπη


Ο «Ελ Μπότσα» πλήρωσε ακριβά το τίμημα της πίστης του στην Ιντεπεντιέντε. Σ’ αυτή  ξόδεψε όλη τη ποδοσφαιρική του καριέρα από το 1972 έως και το 1991. Μ’ αυτή γεύτηκε χαρές και πίκρες και τη φανέλα της φόρεσε σε 653 ματς πρωταθλήματος σημειώνοντας 105 γκολ.
Σε μια εποχή που ακόμα κι οι μέτριοι συμπατριώτες του έβγαζαν καλά χρήματα στην Ευρώπη, αυτός κράτησε τη δόξα «εντός συνόρων».

Ο Ντιέγκο Μαραντόνα τον θαύμαζε. Υπήρξαν μάλιστα συμπαίκτες στην καλύτερη στιγμή της Αργεντινής, στο νικηφόρο Μουντιάλ του 1986 στο Μεξικό. Κύριο προσόν του οι κάθετες μπαλιές που έβρισκαν τον σέντερ φορ. Έπαιξε μεταξύ κέντρου και επίθεσης, ενίοτε και δεξί εξτρέμ. Η διεθνής του καριέρα δεν υπήρξε μεγάλη. Είχε μόλις 28 συμμετοχές και κανένα γκολ (περίοδος 1973-86), αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να στεφθεί παγκόσμιος πρωταθλητής.
Ο Ρικάρντο Μποκίνι σε αριθμούς

Με τον Ντανιέλ Μπερτόνι (αριστερά)
Γεννήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 1954 στο Ζαράτε του Μπουένος Άιρες
Εθνικότητα: Αργεντινής
Θέση: Μεσοεπιθετικός και δεξιός εξτρέμ
Ύψος: 1μ68
Ομάδα
1972-91: Ιντεπεντιέντε
Συμμετοχές στην εθνική: 28 (περίοδος 1973-86)
Τίτλοι
Παγκόσμιο Κύπελλο 1: 1986
Διηπειρωτικό 2: 1973,84
Κόπα Λιμπερταδόρες 4: 1973,74, 75,84
Κόπα Ιντεραμερικάνα 2: 1974,75
Νάσιοναλ Αργεντινής 2: 1977,78
Μετροπολιτάνο 2: 1983,89

 Δείτε μερικές από τις «μαγικές» του πάσες εδώ

Ο Μάνος Σταραμόπουλος γράφει...
Σίγουρα δεν είναι και ο πλέον…γνωστός ποδοσφαιριστής,ιδιαίτερα στους νέους.Όμως στους παλαιότερους αναμφισβήτητα κάτι θα τους φέρει στο μυαλό.Ο λόγος για τον αργεντίνο μεσοεπιθετιό, Ρικάρντο Ενρίκε Μποκίνι,έναν πραγματικό μπαλαδόρο… Ο Μποκίνι στην μεγάλη σταδιοδρομία του γνώρισε μόνο μία ομάδα, την Ιντεπεντιέντε. Μαζί της κατέκτησε 4 πρωταθλήματα Αργεντινής.Υπήρχαν φορές που έκανε εκπληκτικά πράγματα με την μπάλλα γεγονός που ανάγκαζε ακόμη και τους αντίπαλους να χαζεύουν βλέποντάς τον. Είχε την ατυχία να έχει τον ίδιο ρόλο με τον Ντιέγκο Μαραντόνα,γι αυτό και τις περισσότερες φορές ήταν αναπληρωματικός στην εθνική ομάδα…Οι αντίπαλοι προπονητές ξέροντας την μαγική του ντρίπλα ποτέ δεν άφηναν έναν παίκτη μπροστά του.Φρόντισαν όσο περισσότερο γινοταν να υπάρχει και δεύτερος.Ο Μποκίνι αν και μεσοεπιθετικός έβρισκε τον τρόπο να σκοράρει, καθώς πολλές φορές έκανε κατά μέτωπο επίθεση και δύσκολα αν ήταν ένας ο αντίπαλος αμυντικός,μπορούσε να τον ανακόψει.Πέτυχε 107 τέρματα σε 740 παιχνιδια πρωταθλήματος,κάτι που τον φέρνει στην πρώτη θέση των σκόρερς όλων των εποχών στην πατρίδα του την Αργεντινή.. Ειδικοί αναλυτές θεωρούν ότι αν είχε έρθει σε κάποια ομάδα της Ευρώπης, η κλάση του θα τον είχε πάει ακόμη πιο ψηλά…

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

Ματίας Ζίντελαρ, δεν άντεξε τους ναζί


 Το παρατσούκλι του ήταν «χάρτινος άνθρωπος» επειδή ήταν πολύ λεπτός. Με τη μπάλα στα πόδια όμως γέμιζε δύναμη και μετατρεπόταν σε φοβερό και τρομερό σέντερ φορ. Εναν από τους καλύτερους της προπολεμικής εποχής. Γεννήθηκε σε έδαφος της Τσεχίας που αποτελούσε μέρος της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας. Το 1905 η οικογένειά του μετακόμισε στη Βιέννη αναζητώντας καλύτερη τύχη. Ο πατέρας του όμως σκοτώθηκε στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η οικογένειά του ζούσε σε συνθήκες απόλυτης εξαθλίωσης. Ο μικρός Ματίας γρήγορα έδειξε τη κλίση του στο ποδόσφαιρο και με τον καιρό έγινε η αιχμή του δόρατος της μεγάλης εθνικής Αυστρίας, της «βούντερ τιμ» που μάγεψε τα γήπεδα όλης της Ευρώπης. Δεν ξέχασε την ταπεινή καταγωγή του και βοήθησε πολλά παιδιά που είχαν οικονομικά προβλήματα. Το στιλ του διέφερε από αυτό που είχαν συνηθίσει οι φίλαθλοι μέχρι τότε. Ο σέντερ φορ δεν ήταν το «θηρίο» που χτυπούσε τους αμυντικούς, αλλά ένας ντελικάτος ποδοσφαιριστής που προσέφερε θέμα και υψηλή τεχνική. Στο παγκόσμιο Κύπελλο του 1934 η Αυστρία έχασε στα ημιτελικά από την Ιταλία του Μουστολίνι και στον μικρό τελικό από τη Γερμανία. Ο Ζίντελαρ με την «ενσωμάτωση» το περίφημο «άνσουλς» του Χίτλερ που μετέτρεψε την Αυστρία σε γερμανική επαρχία στις 12 Μαρτίου 1938 σταμάτησε το ποδόσφαιρο. Λίγους μήνες αργότερα βρέθηκε νεκρός στο σπίτι μαζί με την φίλη του, επίσης ευρωπαϊκής καταγωγής, Καμίλα Καστανόλα. Η επίσημη εκδοχή μιλούσε για διαρροή υγραερίου. Περισσότεροι από 15.000 άνθρωποι τον συνόδευσαν μέχρι την τελευταία του κατοικία. Το 2004 τα αυστριακά ταχυδρομεία κυκλοφόρησαν γραμματόσημο για να τον τιμήσουν.
O Ματίας Ζίντελαρ σε αριθμούς Γεννήθηκε: 10 Φεβρουαρίου 1903 στο Κοζλόφ (Τσεχία)
Πέθανε: 23 Ιανουαρίου 1939 στη Βιέννη (36 χρόνων)
Εθνικότητα: Αυστριακός
Θέση: Σέντερ φορ
Ομάδες
1918-24: Χέρτα Βιέννης
1924-38 Αούστρια Βιέννης
Τίτλοι
Πρωτάθλημα Αυστρίας 1: 1926
Κύπελλο Αυστρίας 5: 1925,26,33,35,36
Μίτροπα Καπ 2: 1933,36
Συμμετοχές στην εθνική Αυστρίας: 43
Γκολ με την εθνική: 27
Πρώτο ματς: 28 Σεπτεμβρίου 1926 με Τσεχοσλοβακία 2-1 στη Πράγα
Τελευταίο ματς: 19 Σεπτεμβρίου 1937 με Ελβετία 4-3 στη Βιέννη
Συμμετοχές σε Μουντιάλ
1934 (4η): 4 αγώνες, ένα γκολ
Χαρακτηριστικά: Φινέτσα, χάρη, μπρίο, τεχνική, όμορφο στυλ, αλλά και αποτελεσματικότητα
Γεννήθηκε ως πολίτης της Αυστροουγγαρίας σε έδαφος της σημερινής Τσεχίας, έζησε στην Αυστρία και αυτοκτόνησε όταν η πατρίδα του «ενσωματώθηκε» στη Γερμανία Το 1938 η Αυστρία είχε κερδίσει την πρόκρισή της στα τελικά του Μουντιάλ της Γαλλίας. Δύο μήνες πριν τους αγώνες όμως από ανεξάρτητο κράτος έγινε γερμανική επαρχία συνέπεια της «ενσωμάτωσης» των Εθνικοσοσιαλιστών. Ο Ζίντελαρ εξαφανίστηκε από την ποδοσφαιρική σκηνή. Αιτία η εβραϊκή καταγωγή του.
Αλήθειες και ψέματα γύρω από τον θάνατο του Ζίντελαρ  
Στις 31 Μαίου ανακοινώθηκαν τα νέα μέτρα κατά των Εβραίων. Ο Ζίντελαρ είχε αποφασίσει να σταματήσει το ποδόσφαιρο κι αγόρασε ένα καφέ στο κέντρο της Βιέννης από ένα Εβραίο, τον Λέοπολντ Σάιμον ο οποίος δεν είχε δικαίωμα να το λειτουργήσει μετά τους νέους αντισημιτικούς νόμους. Οι περισσότεροι Βιενέζοι αγόραζαν κοψοχρονιά τα μαγαζιά των Εβραίων. Ο Ζίντελαρ πλήρωσε αντίθετα το διόλου ευκαταφρόνητο ποσό των 20.000 μάρκων. Στα εγκαίνια του καφέ ο κόσμος θα ήταν πολύς και κάποιοι φίλοι του πρότειναν να βάλει αφίσες των Ναζί για να τα έχει καλά μαζί τους. Το αρνήθηκε. Όπως αρνήθηκε και τις επανειλημμένες προτάσεις του ΧΙγκερσμπέργκερ, του προπονητή της εθνικής Γερμανίας (ο ίδιος που μεταπολεμικά πήρε το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1954) να παίξει για την ομάδα της νέας του πατρίδας όπως θα έκαναν κι άλλοι συμπατριώτες του. Αρνήθηκε. Σύμφωνα με την αστυνομία ο θάνατος –ακαριαίος του Ζίντελαρ – προήλθε από αναθυμιάσεις της σόμπας που δεν λειτουργούσε καλά και ο καπνός γύριζε στο σπίτι αντί να πάει στην καμινάδα. Οι γείτονες όμως επέμεναν ότι η ίδια σόμπα λειτουργούσε θαυμάσια χωρίς προβλήματα. Ακόμη όμως και να ήταν αυτοκτονία η αστυνομία της Βιέννης έδρασε έξυπνα. Απέδωσε σε ατύχημα το γεγονός και οργάνωσε μια μεγαλειώδη κηδεία για να αξιοποιήσει πολιτικά το γεγονός. Αφού δεν θα ήταν ποτέ δίπλα τους κι οι περισσότεροι αγνοούσαν ότι ήταν… απέναντι καλύτερα που πέθανε υπέθεσαν. 15.000 κόσμος ακολούθησε το φέρετρό του. Όσο για τα στοιχεία από τις έρευνες καταστράφηκαν στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.